Het schaken heb ik geleerd van een buurjongen. Ik was meteen om. Een sport waar je niet moe van wordt! Voor gewone sporten was ik niet gemaakt, daar was ik te slungelig voor. Bij een potje voetbal (of welke sport dan ook) werd ik ook steevast als een van de laatsten gekozen. Ik haatte gymnastiek. Het boeide mij niet en ik had geen zin om me uit te sloven.
Nadat ik de regels een beetje doorhad en van vriendjes won, werd ik lid van Schaakclub Sneek. Waarschijnlijk toen ik 12 was. Mijn eerste notatieboekje begint in 1975 bij de jeugd en vanaf 1977 speelde ik bij de senioren. De 1e partij op 1 november 1977 won ik van Wietze van der Zee, die vorig jaar nog extern speelde voor SCL 1. De volgende 8 wedstrijden verloor ik.
In de jaren daarna ging het steeds beter. Ik deed elke zaterdag mee aan districtstoernooien die toen in Friesland gehouden werden en kocht veel schaakboeken. Wat later kwam ik in het 1e van Sneek, speelde ik veel KNSB wedstrijden. Ik deed mee aan het Fries Kampioenschap en het Open Kampioenschap van Leeuwarden, georganiseerd door Knudde. Ook aan de beruchte Kamper Schaaknacht en het even beruchte PTI toernooi in Leeuwarden. Ja ik was behoorlijk fanatiek.
Clubavonden zagen er in die tijd heel anders uit. De speelzaal stond blauw van de rook. Door de rook heen hoorde je het getik van de klokken en na 40 zetten in 2 uur en 4 uur spelen was de avond om.
Afbreken dus. Je eerstvolgende zet in een envelop en een week later weer rustig verder spelen. In de tussentijd kon je de partij analyseren. Bij teamwedstrijden met het hele team als het belangrijk was voor de einduitslag. Prachtig. Helaas kan dat niet meer natuurlijk door de computers.
In 1986 kreeg ik een baan in Leeuwarden bij, wat nu Achmea heet. Maar ik bleef in Sneek wonen. Toen ik in 1990 een motorongeluk kreeg veranderde dat. Na een jaar revalidatie kwam ik met mijn vriendin in een aangepast huurhuisje terecht. We gingen trouwen en wilden toch wat groter wonen. We gingen op zoek naar een geschikt koophuis in Sneek of Leeuwarden. Het werd Leeuwarden. Wel zo gemakkelijk voor mij, ik hoefde niet elke dag meer te reizen voor het werk.
De jaren daarna bleef ik bij Sneek schaken. En elke dinsdagavond naar Sneek met de auto en weer laat terug. Dit heb ik ruim 20 jaar gedaan en toen gehad ik er geen zin meer in. Je kan niet even een pilsje drinken en bent meestal ver na twaalf uur terug.
Een club in Leeuwarden dus. Philidor trok me niet op één op andere manier en dus werd het het nog niet zo lang bestaande SCL. Een prettige club voor iemand die gewoon af en toe een potje wil schaken. Gewoon voor de lol en de gezelligheid. Het fanatisme uit mijn jeugd was natuurlijk al lang verdwenen.
Buiten het clubschaak heb ik me ook altijd beziggehouden met het probleemschaak. Puzzeltjes oplossen vind ik leuk. Kun je lekker in je eentje doen. Favoriet zijn helpmatjes, een soort schuifpuzzel waar zwart niet tegenstribbelt.
De laatste jaren volg ik de ontwikkeling van elektronische borden, waarmee je gewoon op Lichess en Chess.com kunt spelen met een echt bord. Inmiddels heb ik 4 van die dingen. Een kleintje voor op reis, een bord op toernooiformaat en ook nog 2 zelf zettende exemplaren. In de komende maanden hoop ik er nog 2 te krijgen. Ze zijn nog in ontwikkeling.
Ik geef de pen door aan Michiel Takkebos.