Afgelopen vrijdag is Johan Cnossen overleden, na een lange strijd tegen kanker. Johan was jarenlang een vaste waarde bij SCL. Niet iemand die graag op de voorgrond stond, maar wel iemand die er altijd was.
Johan was een trouwe (en kritische) lezer van mijn Wolfverslagen. Hij vroeg me vaak wanneer de volgende column zou verschijnen. Vaak was dat precies het zetje dat ik nodig had om er weer één te schrijven. Typisch Johan: geïnteresseerd, betrokken, en met oprechte aandacht voor de club.
Ook toen hij ziek werd, bleef die betrokkenheid. Zolang het kon, kwam Johan nog naar de club. De dinsdag voor Kerst speelde hij zijn laatste partij. We zijn meerdere keren bij hem op bezoek geweest in zijn statige woning in Hardegarijp. We waren daar altijd zeer welkom. Er werd gesproken over dagelijkse beslommeringen, politiek en natuurlijk over het schaken. Partijen van vroeger — over die ene partij waarin ik ooit een remise-aanbod afsloeg van hem om een zet later genadeloos de bietenbrug op te gaan. Johan kon daar smakelijk om lachen.
Aan het bord speelde Johan graag solide. “Verliezen, daar houd ik niet van!” zei hij vaak — remise was voor hem meer dan goed genoeg. Dat paste bij hem: nuchter, rustig, zonder poeha.
Wij zullen Johan missen. Aan het schaakbord, in de zaal, en in de momenten eromheen. We zijn dankbaar voor alles wat hij voor SCL heeft betekend en wensen zijn familie en naasten veel sterkte met dit verlies.
Namens het bestuur en de leden van SCL,
René Wolfslag