Hohoho… Merry Christmas!! Daar ben ik weer, beste schaakvrienden! Haha.. daar heb ik u even goed te pakken, of niet dan? U dacht natuurlijk: daar hebben we (eindelijk) geen last meer van, van die zure columnist van SCL! In het gastenboek werd gesuggereerd dat ik in een diepe winterslaap was gedommeld, maar niets is minder waar (Wolven kennen geen winterslaap, Peter!). Ik had me voorgenomen alleen nog de pen (of beter: het qwerty-toetsenbord) ter hand te nemen als er iets spannends zou gebeuren in de Friese schaakwereld, maar tsja, laten we eerlijk zijn: Dan kun je wachten tot je een ons weegt!!
Laat ik u daarom verblijden met een waargebeurd, hartverwarmend kerstverhaal.
Het was koud, die dinsdagavond, onze clubavond bij SCL. Een ijzige wind joeg de sneeuw op en de mensen die nog buiten waren haastten zich, naar hun familie, de gedekte tafels en de waxinelichtjes in de vensterbank. Vanaf de parkeerplaats zagen Tak en ik een eenzame oude man lopen, met een klein wit hondje achter zich. (Laten we het hondje in het kader van dit kerstverhaal, en omdat ik fan van Kuifje ben, Bobbie noemen!) De oude man zijn rug was gebogen en hij liep maar voort door de sneeuw en de kou, zonder zelf te weten waarheen hij moest. Zelfs Bobbie kon hem de weg niet wijzen (die liep immers achter hem, wel even opletten hè!). Het drama voltrok zich in een split second. Plots kwam, vanuit het niets, een (tokkie-) auto aangesjeesd. Terwijl de oude man de weg nabij ons clubhuis overstak reed de auto met hoge snelheid vlak achter hem langs. We hoorden een hartverscheurende, dierlijke kreet. De wereld leek voor een paar tellen stil te staan. Het was Bobbie! Het kon niet anders dan dat de auto over Bobbie heen was gereden, en dat deze nu zo plat als een dubbeltje voor ons clubgebouw naar de Grote Kleier was opgestegen! De laatste keer dat ik zo schrok was toen ik na de partij ontdekte dat ik mat in drie had gemist tegen William! Als in slowmotion holden wij naar de plek des onheils, alwaar Bobbie zich oprichtte (een wonderbaarlijke wederopstanding!) en geschrokken maar gezond de stoep op rende, waar hij in de armen vloog van de oude man. Ja, beste schaakvrienden, óók ik heb met betraande ogen Bobbie in mijn armen genomen. De auto had ‘m net niet geraakt! De angstige blik van Bobbie! De oude man zette de kraag van zijn oude, versleten winterjas op en in opperste staat van geluk vervolgde hij zijn weg. Hij floot zachtjes voor zich uit en de sneeuwvlokken bleven in zijn baard hangen. Zijn vriend, Bobbie, volgde hem.
(Ja beste schaakvrienden, geef het maar toe, óók u heeft het niet drooggehouden)
Aangekomen bij het wijkgebouw zagen we dat Peter Brouwer zijn shagje (met een zwavelstokje?) in de hens had gestoken en dat Rinze uitvoerig bezig was zijn fiets op slot te zetten (hetgeen hij volgens Peter tot ware kunst heeft verheven!). Het drama dat zich even daarvoor had afgespeeld was compleet aan deze heren voorbijgegaan. Ik kon me nergens meer aan storen die avond, het wijkgebouw leek de mooiste plek op aarde. De bedompte lucht in de schaakzaal? Ik zweer het: Het rook ineens als de frisse geur van limoenen! Zelfs het schakerstoilet kon me niet van mijn à propos brengen (al is de frisse geur van limoenen in dit verband volstrekt ongeloofwaardig). Ik stoorde me zelfs niet aan de ridicule drietalige (why??) tekst onder de spiegel in het herentoilet dat je niet uit de kraan mag drinken (waarom niet? Bang dat men dan minder Spa-blauw verkoopt?). En al die dikke buiken? Het leek alsof er alleen maar vrolijke kerstmannen rondliepen! Zelfs het zure verlies tegen Irfan die avond (terwijl remise binnen handbereik lag) kon me niet meer deren.
Moraal van het verhaal: Als je mensen een gelukkige avond wilt bezorgen, scheur dan met veel te hoge snelheid langs ons clubhuis!! Een hele fijne kerst toegewenst en een goede jaarwisseling!! (in het bijzonder voor Bobbie!)
WOLF